این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد،چون عموما" عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جز.

اتفاقات و پیش آمدهای نادر وعجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد،مردم بر سبیل عقاید جاری و

عقاید خودشان سعی می کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند ـ زیرا بشر هنوز چاره و

دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد

مخدر است ـ   ولی افسوس که تاثیر اینگونه داروها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت 

درد میافزاید.

آیا روزی به اسرار این اتفاقات ماوراء طبیعی،این انعکاس سایه ی روح که در حالت اغماء و برزخ بین خواب

و بیداری جلوه می کند کسی پی خواهد برد؟!  (از کتاب بوف کور صادق هدایت)

گلی که فقط گل باشه نمی خوام/کی گفته کاکتوس بده .خوار بده!/می خوام از بین ببرم هر چی بذر

خوبیه/

/دیگه دفترم جا نداره/بسه اینهم

این مهربونیای ظاهری رو نمی خوام/این خنده های بی خودی را نمی خوام/داره این کتاب تموم

میشه!!/من شروع دیگه رو نمی خوام/

ه از گل وبهار گنتن!/کی میگه کویر بده.شن بده!/

با بسته شدن این کتاب...!عصر دلهای مهربون تموم میشه!/‍ هر چی دوستیه تموم میشه/عمر هر چی

گله هروم می شه/

دیگه هستی تموم میشه/من می گم باید خار بود!/باید خشک بود. کویر بود. زرد بود...دیگه بسه داره ای

کتاب تموم میشه...

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

نمی دونم چرا من همیشه روز تولدم دلم می گیره ناراحت می شم دلیله خاصی هم ندارها...!

 پیشممن را نمی فهمم...احساس می کنم از یه دنیای دیگه ام...دوس دارم برم جایی کسی نباشه...

هیچ کس تا به راحتی بتونم داد بزنم...بسه خسته شدم از بس که تو دلم فریاد کشیدم...

خسته شدم از بس که برای دیگران زندگی کردم...دیگه می خوام این ماسک رو بکنم...!

گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت می کنم

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

اما نمی دانم چرا دارم حسادت می کنم!

گفتی دلم را بعد از این دست دیگری دهم...

شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت می کنم!

من عاشق چشم تو ام تو مبتلای دیگری...

این چه دل آزاری بود

بی گمان بردهای از یاد آن عهد

که مرا با تو سر و کاری بود